Słownictwo „Trybuny Radzieckiej” wydawanej w Moskwie w latach 1927-1938

35.70zł

Tamara Graczykowska
Bydgoszcz 2018
ISBN 978-83-8018-195-3
s. 344, oprawa miękka

Spis treści – plik PDF

Polszczyzna, którą posługiwali się Polacy w Rosji Radzieckiej, różniła się od języka ogólnopolskiego. Osobliwe cechy występowały na każdym poziomie języka, poczynając od ortografii  poprzez fleksję, składnię, kończąc na leksyce. Polszczyzna radziecka wytworzyła się początkowo tylko we wschodnich częściach Białorusi i Ukrainy, które na mocy traktatu ryskiego zostały włączone do ZSRR. Po zakończeniu II wojny światowej objęła swoim zasięgiem również Litwę i Łotwę. Należy podkreślić, że w okresie porewolucyjnym w ZSRR z jednej strony kształtowała się polszczyzna mówiona, z drugiej – polszczyzna pisana. „Radzieckie piętno” odcisnęło się głównie na polskim języku pisanym. Niniejsze opracowanie zostało przygotowane na podstawie zachowanych numerów „Trybuny Radzieckiej”.

Opis produktu

Polszczyzna, którą posługiwali się Polacy w Rosji Radzieckiej, różniła się od języka ogólnopolskiego. Osobliwe cechy występowały na każdym poziomie języka, poczynając od ortografii  poprzez fleksję, składnię, kończąc na leksyce. Polszczyzna radziecka wytworzyła się początkowo tylko we wschodnich częściach Białorusi i Ukrainy, które na mocy traktatu ryskiego zostały włączone do ZSRR. Po zakończeniu II wojny światowej objęła swoim zasięgiem również Litwę i Łotwę. Należy podkreślić, że w okresie porewolucyjnym w ZSRR z jednej strony kształtowała się polszczyzna mówiona, z drugiej – polszczyzna pisana. „Radzieckie piętno” odcisnęło się głównie na polskim języku pisanym. Niniejsze opracowanie zostało przygotowane na podstawie zachowanych numerów „Trybuny Radzieckiej”. Gazeta ta była prawdopodobnie najważniejszym organem prasowym wydawnictw polskich w ZSRR. Ukazywała się nieprzerwanie przez ponad dziesięć lat. Jej głównym celem była indoktrynacja polskiej mniejszości narodowej w ZSRR.