Treścią niniejszej pracy jest próba charakterystyki ewolucji ustroju wyższego szkolnictwa muzycznego w Polsce w latach 1945-1964, analiza rozwoju struktur organizacyjnych oraz problematyki związanej z działalnością artystyczną i dydaktyczno-wychowawczą artystów i pedagogów muzyki na tle założeń organizacyjno-prawnych towarzyszących całemu procesowi przekształceń uczelni muzycznych.

We wstępie książki podejmowane są zagadnienia tzw. nowej brzmieniowości w muzyce fortepianowej, co stanowi klucz dla dalszych uszczegółowionych rozważań i sytuuje podejmowane zagadnienia w szerokiej perspektywie piśmiennictwa. Książka prezentuje różnorodne aspekty XX-wiecznej brzmieniowości fortepianu. Autorka formułuje własne sądy i twierdzenia dotyczące realizacji określonych rozwiązań pianistycznych na podstawie interesująco dobranych kompozycji.

Praca imponuje solidnością wykonania i erudycją. Niezwykle rzetelnie sumuje dotychczasową wiedzę o ważnej i tak interesującej pozycji, jaką jest „Kronika Prusa” Szymona Grunaua. Zawiera ponadto nowe spostrzeżenia, sugestie i hipotezy.

Przedstawiona książka stanowi, zgodnie z założeniami wstępnymi, nowe, funkcjonalne ujęcie badań porównawczych jako filozofii kultury. Cechują ją oryginalność, nowatorstwo interpretacji, niezwykła wnikliwość analityczna, a zarazem retoryczna i pragmatyczna skuteczność w przekonywaniu do zaakceptowania przedstawianych tu racji. Atrakcyjność naukowa i poznawcza tej książki wynika nie tylko z samej zawartości problemowej i teoretycznej, ale także z faktu, że stawiana w niej hipoteza może być podejmowana i falsyfikowana przez kolejnych badaczy, zainteresowanych odczytaniem wielu innych tekstów kultury w zarysowanej przez autorkę perspektywie.